Prawdziwa miłość istnieje!

Obiecałam, więc dotrzymuje słowa. Postanowiłam podzielić się z Wami moimi refleksjami na temat książki ,,Miłość bez granic" autorstwa wspomnianego przeze mnie w ostatnim poście Nicka Vujicicia i jego żony Kanae. Po pierwsze, zaznaczam, że nie będzie to typowa fachowa recenzja, a jedynie krótka opowieść o moich odczuciach i przemyśleniach na temat tej cudnej powieści. I tu przyznaje się bez bicia, że choć uwielbiam obyczajowe historie, wypełnione miłością i życiowymi mądrościami, to często brakuje mi jakoś czasu, by choć rocznie czytać większą ilość dobrych tytułów. W ostatnim czasie bowiem moje czytelnictwo, to przede wszystkim literatura naukowa związana z realizacją prac zaliczeniowych. W związku z tym i w tej kwestii chcę się poprawić, gdyż uważam, że tak, jak dobry muzyk powinien dużo słuchać. tak pasjonaci pisania powinni dużo czytać - bynajmniej nie po to, by kopiować autorów, ale inspirować się tym, co w danym dziele jest najlepsze! 

Nick Vujcic urodził się bez rąk i nóg. Nie trudno domyślić się, że nie miał lekko w życiu. Mimo wielu przeciwności z którymi musiał się zmierzyć, postanowił się nie poddawać. Dziś jest mówcą motywacyjnym, ewangelizatorem, a jego wystąpienia nierzadko przyciągają kilkumilionową widownie. Jeśli ktoś chcę bliżej zapoznać się z jego historią, to zachęcam chociażby do poszperania w sieci:) Co do książki - jej przeczytanie było dla mnie fantastycznym doświadczeniem z kilku powodów. 

Po pierwsze - jest to ciekawa, pełna życiowych zawirowań historia dwojga ludzi, których teoretycznie drogi nigdy nie powinny się zetknąć - a jednak! Oczywiście w ramach zachęty do przeczytania tej książki nie chcę zdradzać zbyt wiele wątków. Tu jednak mogę powiedzieć, że obie strony nie miały w życiu lekko. Ponadto zanim nasi bohaterowie ostatecznie zostali parą, to musieli przejść przez masę zaskakujących, a często i zabawnych pomyłek, które dziś wspominają ze śmiechem. 

Po drugie - książka ta jest pełna cennych porad dla par na różnych etapach związku - od zaplanowania idealnych zaręczyn, poprzez organizacje ślubu, aż po życiowe wskazówki jak utrzymać prawidłowe relacje i uczucia (we wszystkich sferach) po ślubie - zarówno we dwoje, jak i wtedy, gdy grono rodzinne się powiększa:) Nie trzeba przecież tłumaczyć jak wiele zmienia się w życiu par, gdy na świecie pojawia się dziecko. Dlatego uważam, że z tej książki bardzo wiele mogą wyciągnąć wszystkie pary, nie tylko te w której na stałe gości niepełnosprawność. 

Po trzecie - jest to szkoła relacji i uczuć, o tym jak działać, by w związku z niepełnosprawnością w tle gościł schemat kobieta - mężczyzna, a nie opiekunka - podopieczny (bądź odwrotnie, w zależności od płci osoby z niepełnosprawnością). Na co dzień przede wszystkim w domu, ale i na uczelni korzystam z ,,teamu" ludzi od których potrzebuje pomocy, często w prostych dla większości czynnościach. Przez ponad 20 wiosen nauczyłam się jak wielką moc mają słowa ,,proszę" i ,,dziękuje". Decydując się na związek należy tym bardziej pamiętać o tej prostej zasadzie, bo przecież im dłużej mamy motyle w brzuchu, tym lepiej prawda?:) 

W samej książce pojawia się mnóstwo odniesień do Boga, do jego przykazań wobec życia. Uważam jednak, że sama historia tych dwojga, jak i język, którym została opowiedziana trafi do serc nie tylko osób głęboko wierzących, ale i do tych, którzy zwyczajnie chcą dodać sobie otuchy, wlać w siebie sporą dawkę mądrości i uwierzyć, że prawdziwa miłość naprawdę istnieje - bo istnieje i każdy z nas na nią zasługuje, pamiętajcie o tym!